Het leven kan eenvoudig zijn. Je staat op, je neemt rustig een ontbijt, je gaat werken maar neemt de tijd voor een lunch met collega’s en je zorgt dat je op tijd thuis bent om nog een praatje te maken met de buren en, waarom niet, gezellig samen wat te drinken. Een vertrouwd beeld?

Een bezoeker van de website Amazigh.nl schrijft: ‘Ik word onderhand schijtziek van die ellendige discussies over integratie, ik kijk en luister er niet meer naar. Ik heb zoiets van: laat ons met rust, dan zullen we jullie ook met rust laten. Leven en laten leven!!’ (25 oktober 2004).

Duurzaamheid is in, het is een complete hype. Mondiale milieuvervuiling, klimaatcrisis, dreigende tekorten aan brandstoffen en water, sterk afgenomen biodiversiteit, ze staan als belemmeringen van duurzame ontwikkeling op ieders netvlies gebrand. Voor zwartkijkers is het twee voor twaalf, optimisten zeggen dat het zo’n vaart niet loopt. Maar hoe het ook zij, niemand ontkomt tegenwoordig aan de urgentie van het duurzaamheidsdebat. Duurzaamheid is een maatschappelijke beleidsnoodzaak geworden en overheid en bedrijven beijveren zich om zich van hun groenste kant te laten zien.

Als laatstejaars op de middelbare school, bezocht ik met mijn klas de universiteitsstad Leuven. In het historische centrum mochten we een kijkje nemen in de statige universiteitsgebouwen die duidelijk al eeuwen meegingen. Later leerde ik als student en onderzoeker dat de samenleving in volle ontwikkeling is.